این پژوهش با هدف پیش بینی میزان رضایتمندی زناشویی بر اساس طرحواره های ناسازگار اولیه انجام شده است. در یک مطالعه توصیفی از نوع همبستگی، از بین زوجین ساکن شهر تهران، 454 نفر (230 زن و 224 مرد) به شیوه در دسترس، انتخاب و دو پرسشنامه مقیاس زوجی انریچ و فرم کوتاه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ را تکمیل کردند. آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین دو متغیر طرحواره های ناسازگار اولیه و رضایتمندی زناشویی، رابطه معکوس و معناداری وجود دارد و با افزایش میزان طرحواره ها از میزان رضایتمندی زناشویی کاسته می شود (a=0.001) نتایج رگرسیون به روش گام به گام حاکی از آن است که از بین مولفه های طرحواره های ناسازگار اولیه بریدگی و طرد و گوش به زنگی بیش از حد می توانند رضایت زناشویی را به طور معنادار پیش بینی کند. نتایج به دست آمده از این پژوهش می تواند در استفاده از درمان این طرحواره های ناکارآمد و افزایش رضایتمندی زناشویی متعاقب آن، مفید واقع شود.